Archief voor januari, 2008
Tussenstand: 8,05 kg – 68,9 cm
De allerliefste dokter ter wereld, dr. Stephanie, heeft me deze morgen super gezond verklaard.
By the way: nu kan ik ECHT zitten! En deze morgen heb ik ook aan mama getoond dat ik kan sluipen. Niet zomaar een paar cm hé, maar minstens anderhalve meter. Een ander kindje trok een schildpad achter zich aan en ik wou er ook heel erg graag mee spelen. Ik ben er dus achterna gegaan.
Voor de rest heb ik soms erg veel last van mijn stomme stomme tanden, die NOG ALTIJD niet uitgekomen zijn.
Nog typische dingen voor mij:
- Ik kruip altijd tegen de rand van mijn bed, tegen de stoffen bedomranding. Ik ga er echt met mijn gezicht tegen liggen, lekker gezellig. Mijn mama vindt dat wiegedoodgewijs een beetje gevaarlijk, maar als ze de omranding af mijn bedje doet, ga ik tegen de spijlen liggen, wat ook niet echt ok is natuurlijk.
- Mijn favoriete manier van communiceren is ‘blfff’ doen. Ik steek mijn tong een beetje uit mijn mond en blaas er dan hard op. Dit gaat gepaard met het nodige speeksel en geluid.
- Als ik niet genoeg aandacht krijg, of ik wil iets zeggen, dan roep ik luid. Ik weet nog altijd wreed goed wat ik wil en ik zit nog steeds vol pit.
- Ik kan een nieuw trukje. Handjes draaien. Niet echt 100%, maar wel schutere pogingen met mijn fijne handjes. Zeer lief vinden de volwassenen dan. Ik ben trouwens dol op koordjes en draadjes en pruts daar heel graag mee.
- Ik ben ook een verleidstertje. Ik kan heel lief lachen naar de mensen. Dan zeggen ze dat ik mooie ogen heb. En dan vragen ze aan mijn mama ‘van wie heeft ze dat’. Dan trekt mijn mama haar eigen open fel open en kijkt ze naar die mensen en is ze een beetje kwaad en verdrietig dat ze niet zie dat ik dezelfde ogen heb als haar.
Ik heb mijn speelhoekje
Mama en papa hebben gisteren veel weg- en weer gesleurd met de zetel, het tapijt, het speelgoedkastje, mijn park, … En uiteindelijk heb ik nu een eigen speelhoekje waar vroeger mijn speelgoedkastje en mijn park stonden. Gemakkelijk. Nu kan mijn tapijtje gewoon blijven liggen en kan ik beter rondrollen. Mijn park staat nu naast de frigo, onder de lichtkoepel. Goed geregeld!
Ik kan zitten (enfin, toch enkele seconden)
Alleen zitten mag dus echt niet lang meer duren. Ik zit enkele seconden mooi recht, dan ga ik steeds meer vooroverbuigen of steun ik op een handje en dan val ik omver.
Verder heb ik deze avond voor het eerst gezwaaid, naar mijn papa.
Het leek alvast erg op zwaaien.
Als ik iemand leuk vind, dan zwaai ik naar hun gezicht, eigenlijk een beetje slaan dus…
Ik beweeg al heel veel op mijn speeltapijt. Ik trek mijn beentjes soms al onder me en steek ik mijn poep in de lucht, maar echt kruipen zal nog niet voor vandaag zijn.
Ik blijf vooral een held in het water.
Mijn tanden? De twee onderaan groeien goed. Die bovenaan zitten er nog niet door, maar volgens mamie gaat het nu echt niet lang meer duren. Kotsgewijs weinig vooruitgang. Ik kan al heel flink iets uit het vuistje eten, maar voorlopig verteert mijn buikje het niet. De stukjes brood komen terug naar boven. Ik kreeg dus aan tafel altijd een glutenvrij koekje. Want als mama en papa aan tafel zitten, dan wil ik ook iets om op te knabbelen. Tips ter afwisseling van de glutenvrije koekjes zijn welkom bij mijn mama, die geeft me niet zo graag altijd maar koekjes.
Niet opvoedkundig enz. Papa is bang dat ik ga stikken in de koekjes…
Mijn eerste kunstwerk!
In de crèche hebben Sara en Eveline in december een mooie nieuwjaarsbrief voor mijn mama en papa geknutseld. Deze avond heeft mijn mama geprobeerd om dit ook te doen voor mijn meter en peter, oma en opa en mammie en daddie. Het is niet zo heel goed gelukt eigenlijk ! Het wordt een nieuwjaarsbrief zonder mijn persoonlijk DNA.
Eén week later
Ben ik voor het eerst lang op reis geweest, naar de Ardennen met een heleboel mensjes: mama en papa, mammie en daddie, tante Marie, Tontje, Peter Mathias en tante Caroline, Snuffie, An, Marraine en Nonkel Julien (niet allemaal tegelijk). Het was zeer leuk ! Ik heb er flink geslapen. Soms tot half acht, goed hè!
Ik ben steeds meer een echt wildebrasje. Ik roep veel en wapper en zwaai graag met armen en benen. Vooral als ik meer aandacht wil. En ik wil niets liever dan op mijn mama’s arm zitten (soms een beetje lastig voor mama, want ik begin te huilen als ik haar nog maar hoor of zie).
Mijn favoriete speelgoed voor het ogenblik, is mijn koekjestrommel. Ik kan de blokjes er al flink uithalen en draai de koekjestrommel al vrolijk in het rond. Deze middag kotste ik ook eens per ongeluk in de trommel. Oeps!
Woensdag kon ik enkele seconden zelfstandig zitten, maar nu lukt het niet meer.
Zelf drinken gaat steeds beter en ook stukjes eten en knabbelen lukt goed. Ik at al stukjes banaan en brood, helaas vind mijn maag het niet altijd zo’n goed idee.
Ik heb soms ook een beetje kuren. Mijn mama en papa weten niet zo goed waarom. Soms denken ze dat ik hen aan het testen ben, soms dat ik te weinig heb geslapen, soms dat ik een groeisprongetje heb… Meestal weten ze het niet zo goed.
Ik ben een dagje terug ziek geweest met veel koorts en heb nog altijd heel veel last van tanden, die er maar niet uitkomen, maar precies wel veel pijn doen. Gelukkig krijg ik heel soms een Perdolantje 
, dat helpt echt !
