De allerliefste dokter ter wereld, dr. Stephanie, heeft me deze morgen super gezond verklaard.
By the way: nu kan ik ECHT zitten! En deze morgen heb ik ook aan mama getoond dat ik kan sluipen. Niet zomaar een paar cm hé, maar minstens anderhalve meter. Een ander kindje trok een schildpad achter zich aan en ik wou er ook heel erg graag mee spelen. Ik ben er dus achterna gegaan.
Voor de rest heb ik soms erg veel last van mijn stomme stomme tanden, die NOG ALTIJD niet uitgekomen zijn.
Nog typische dingen voor mij:
- Ik kruip altijd tegen de rand van mijn bed, tegen de stoffen bedomranding. Ik ga er echt met mijn gezicht tegen liggen, lekker gezellig. Mijn mama vindt dat wiegedoodgewijs een beetje gevaarlijk, maar als ze de omranding af mijn bedje doet, ga ik tegen de spijlen liggen, wat ook niet echt ok is natuurlijk.
- Mijn favoriete manier van communiceren is ‘blfff’ doen. Ik steek mijn tong een beetje uit mijn mond en blaas er dan hard op. Dit gaat gepaard met het nodige speeksel en geluid.
- Als ik niet genoeg aandacht krijg, of ik wil iets zeggen, dan roep ik luid. Ik weet nog altijd wreed goed wat ik wil en ik zit nog steeds vol pit.
- Ik kan een nieuw trukje. Handjes draaien. Niet echt 100%, maar wel schutere pogingen met mijn fijne handjes. Zeer lief vinden de volwassenen dan. Ik ben trouwens dol op koordjes en draadjes en pruts daar heel graag mee.
- Ik ben ook een verleidstertje. Ik kan heel lief lachen naar de mensen. Dan zeggen ze dat ik mooie ogen heb. En dan vragen ze aan mijn mama ‘van wie heeft ze dat’. Dan trekt mijn mama haar eigen open fel open en kijkt ze naar die mensen en is ze een beetje kwaad en verdrietig dat ze niet zie dat ik dezelfde ogen heb als haar.