• Ik kan al heel mooi mijn eigen naam zeggen, No
• Ik kan super mooi lachen, hard, vooral als ik wild gekust word
• Ik kan verschrikkelijk goed een kalkoen na doen ‘gulè, gulè, gulè’… zeer grappig!
• Ik kan enorm enthousiast ‘ja!’ zeggen
• Nieuwe song in mijn repertoire ‘Kabouter Pinnemuts’
• Ik denk ondertussen als een echt mensje. Je kan me vragen iets op zijn plaats te leggen, iets te brengen, of ik nog eten wil… Als ik op stap wil gaan, ga ik naar de kapstok om mijn mantel te halen. Als ik ergens niet aan kan, ga ik het opstapbankje halen (en val ik). Als we in de buurt van het park wandelen, dan weet ik dat we in de buurt van de eendjes komen en roep ik heel luid ‘kwaak-kwaak-kwaak’ om duidelijk te maken dat ik eens goeiedag wil gaan zeggen. En ik onthoud dingen langer, je kan me niet zomaar afleiden totdat ik iets vergeten ben…
• Ik slaap ook als een echt mensje. Met een donsje. Toch een beetje spannend voor mijn mama

• ik eet al helemaal alleen, ook soep, en liefst heel veel, zeer flink dus
• ik heb nu een bureautje waar ik als een flink en groot meisje aan teken en schrijf
• ik hobbel de hele dag rond, al schuddend met mijn poepje
• ik heb een haat-liefde verhouding met het potje (thuis alvast)
• ik hou van zingen, bijvoorbeeld ‘Papegaai is ziek’, maar ook ’yeah, yeah, yeah’ samen met Duffie en mijn mama
• met mijn papa rollebol ik graag over de grond, al lachend en zot doend
• Bumba, is mijn grote liefde
• ik blijf een enorme boekenworm, mijn lievelingsboekjes zijn ‘Bumba’, foto’s van dieren en - tot grote vreugde van mijn mama – ‘Het Kleine museum’
• mijn woordenschat breidt enorm uit, ik ken allerlei dierengeluiden en gebaren (bijvoorbeeld ‘oe-oe’ voor aap enz.) en ik babbel de hele tijd, alleen verstaan de mensen rondom mij me niet altijd pfff…
• ik versta bijna alles en luister (meestal) goed, ik kan heel goed alleen en in stilte spelen, maar heb soms een beetje moeite om aandacht van mijn geliefden te delen, meestal zeer flink dus
• ongeveer drie keer per week schrijven Inès en Sofie in mijn schriftje ‘Wat een temperament’ en dat is waar ook: ik maak veel geluid, veel drama, veel bewegingen, heel soms leidt dat tot kortsluitingen (waarbij ik boze huilbuien krijg of mijn tandjes ergens in zet), maar meestal ben ik echt heel flink
• de laatste 4 van 24 tanden komen trouwens door
• mijn mama, die tegenwoordig ghostwriter is voor Reinaert de vos en hierdoor dus minder tijd heeft om te schrijven voor mij, vraagt mij toch nog eens vermelden dat Inès, fan van deze site, en Sofie samen de beste crèche ter wereld hebben en dat onthaalhouders veel meer zouden moeten gesoigneerd worden

• Het is bewezen met de foto hierboven, ik lijk dus vooral op mijn papa (die dus op de foto hierboven staat). Mijn mama vraagt hier te beklemtonen dat de kleur van de ogen dus echt wel van haar komt.
• Sss … kan ik nu ook en allerlei klankjes die met veel verbeelding ook lijken ook boek en bloem.
• Soms sta ik enkele seconden alleen recht zonder steun
• Ondertussen komen tand 11, 12 en 13 erdoor…
• En ik blijf een ongeloofelijke wilde blaar met een enorm stemvolume, zelf grote jongens zijn een beetje bang van mij

• Oooo … is mijn nieuwste klank, liefst in combinatie met een wijsend vingertje
• Het schijnt dat ik wreed slim ben, ik begin spontaan te klappen als mama zegt ’flinke meid’ en als mamie vraagt ‘pak met goed vast’ dan doe ik dat ook. Mijn papa houdt niet zo van zulke spelletjes, hij vindt dat ik al genoeg lijk op een hondje (hijgen met mijn tongetje half uit mijn mondje, kruipen achter een balletje en alles in mijn mond steken).
• Ik kan niet enkel op de trap, ik kan er ook weer af, naar beneden, achterstevoren dus.
• Ik rijd sedert deze week mee of de fiets bij mama, papa of daddie, maar het doet wel pijn aan mijn poep).
• Ik heb een schommel in Deinze en in Vinkt heb ik taart gegeten, hmmmm lekker…. Foto’s mislukt helaas.
• Ik heb al tien tanden, waaronder twee kanjers van hoektanden die bijna volledig door mijn tandvlees priemen.
• De decibels die ik produceer blijven hoog, volgens ingewijden omdat ik wil praten, maar dat nog niet kan.
• Ik ben een echte wilde blaar, vooral als er veel mensen in de buurt. Ik blijf de crèche fantastisch vinden.

• Ik trek me ondertussen aan vanalles en nog wat recht en kan al een beetje schuifelen aan kasten en richels op goede hoogte.
• Ik vind het fantastisch om me recht te trekken en de badrand en me dan met veel gespetter te laten vallen in het water
• Ik slaap steeds minder overdag, meestal maar één keer meer
• Ik heb mijn eerste buil opgelopen, fotomateriaal volgt
• Ik ben voor het eerst op de wipplank en de glijbaan geweest
• Ik wil niet meer stilliggen op mijn verzorgkussen en wil ook niet meer gaan slapen… Mijn mama en ikzelf doen dan heel erg hun best om het meest de baas te zijn. Ik ben nog maar klein, maar ik kan je zeggen, ik kan er al wat van

De allerliefste dokter ter wereld, dr. Stephanie, heeft me deze morgen super gezond verklaard.
By the way: nu kan ik ECHT zitten! En deze morgen heb ik ook aan mama getoond dat ik kan sluipen. Niet zomaar een paar cm hé, maar minstens anderhalve meter. Een ander kindje trok een schildpad achter zich aan en ik wou er ook heel erg graag mee spelen. Ik ben er dus achterna gegaan.
Voor de rest heb ik soms erg veel last van mijn stomme stomme tanden, die NOG ALTIJD niet uitgekomen zijn.
Nog typische dingen voor mij:
- Ik kruip altijd tegen de rand van mijn bed, tegen de stoffen bedomranding. Ik ga er echt met mijn gezicht tegen liggen, lekker gezellig. Mijn mama vindt dat wiegedoodgewijs een beetje gevaarlijk, maar als ze de omranding af mijn bedje doet, ga ik tegen de spijlen liggen, wat ook niet echt ok is natuurlijk.
- Mijn favoriete manier van communiceren is ‘blfff’ doen. Ik steek mijn tong een beetje uit mijn mond en blaas er dan hard op. Dit gaat gepaard met het nodige speeksel en geluid.
- Als ik niet genoeg aandacht krijg, of ik wil iets zeggen, dan roep ik luid. Ik weet nog altijd wreed goed wat ik wil en ik zit nog steeds vol pit.
- Ik kan een nieuw trukje. Handjes draaien. Niet echt 100%, maar wel schutere pogingen met mijn fijne handjes. Zeer lief vinden de volwassenen dan. Ik ben trouwens dol op koordjes en draadjes en pruts daar heel graag mee.
- Ik ben ook een verleidstertje. Ik kan heel lief lachen naar de mensen. Dan zeggen ze dat ik mooie ogen heb. En dan vragen ze aan mijn mama ‘van wie heeft ze dat’. Dan trekt mijn mama haar eigen open fel open en kijkt ze naar die mensen en is ze een beetje kwaad en verdrietig dat ze niet zie dat ik dezelfde ogen heb als haar.