Voila, dat is een tekening van mijn nieuwe machine: de babyhaler van GlaxoSmithKline. Vreet spellement, hé? Na de zoveelste keer slijm op mijn longen te hebben, heeft de dokter beslist dat er toch een medicijn nodig is om het allemaal op te lossen (letterlijk en figuurlijk). Een Aerosol-machine is naar het schijnt ambetant en dat duurt ook lang. Niets voor mij dus. Ik ben voor de vooruit. Dit spullement is nog gemakkelijk. Mijn papa steekt daar zo’n ‘puffer’ in, zoals hij dat noemt en daar duwt hij dan op (waarom dat dan geen duwer heet ipv een puffer, dat versta ik niet). Daarna duwt hij dat spel op mijn mond en neus en laat hij mij tien keer ademenen. Dan komt de Atrovent uit die puffer in mijn longen, hé. Goed gezien ee. En nu maar hopen dat helpt. Dankzij een paar Perdolans, heb ik ondertussen ook geen koorts meer, wat deze voormiddag wel anders was. Ik zat boven de 39 graden. Mijn papa is naar huis gekomen voor mij.